Schrijven is een matig alternatief voor vriendschap, stelt The School of Life. Dus waarom kappen we er niet mee? ‘Literature’s loss might, in the end, be humanity’s gain.’

Photo by Mariya Oliynyk on Unsplash

Ik stuitte vandaag op een video van The School of Life. Ooit een spreker gezien van die club op Lowlands en dat viel me niet tegen dus ik besloot ‘m te bekijken.

In een notendop komt de inhoud ervan hierop neer: veel mensen willen schrijven. Dus zijn ze eenzaam. Want schrijvers schrijven omdat ze geen vrienden hebben. Beter investeren ze die tijd in contact maken met echte mensen dan is dat probleem ook weer opgelost.

He? Wacht. Wat? Wat is het verband? Anomalieën in de psychologie bestaan toch altijd ten opzichte van anderen? Is het nog een anomalie als veel mensen eenzaam zijn? Wie zegt dat je je niet eenzaam kunt voelen temidden van honderd vrienden? Bovendien zijn er -tig redenen om te schrijven.

Gezien, gelezen en gehoord worden is één kant van de medaille. En die kan ook nog eens helemaal verkeerd uitpakken. Want lezen is interpreteren. Andere redenen om te schrijven zijn bijvoorbeeld de wens om iets te onderzoeken, een waarheid te achterhalen of een herinnering te koesteren.

Zelf ben ik ooit begonnen omdat ik door mijn boeken heen was. En toen ik in de brugklas werd gedumpt door een gozer met een PLO shawl, schreef ik onze gesprekken op. Woord voor woord, zin na zin omdat ik wilde begrijpen waar het was misgegaan.

Vrienden zijn belangrijk: ze kunnen je helpen relativeren, je aan het lachen maken, naar je luisteren en ervoor zorgen dat je die nerd vergeet. Maar die interactie is niet te vergelijken met schrijven.

Godzijdank dat Shakespeare, Pirandello en Tozzi nooit hebben gedacht: Weet je wat? Ik ga een paar vrienden zoeken want dat geschrijf van mij, daar schiet niemand iets mee op.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.