En waarom is het voor de een zo moeilijk een warm nest te maken, terwijl anderen hun hand er niet voor omdraaien?

Een warm nest, wat is dat? Bij de Gezinsbond hebben ze wel een idee. Op hun website vertelt psychotherapeute Lut Celie dat kinderen snakken naar “een veilig plekje van waar ze kunnen uitvliegen naar de wijde wereld, maar waar ze ook kunnen terugkeren als ze het even hebben gehad.”

Presteren

Dat veilige plekje zou in het gedrang komen als we teveel hooi op onze vork nemen. Ik weet niet hoe het bij jou gaat, maar bij ons hangt een family planner aan de muur – en daar kan de moeder van dat meisje uit Le Petit Prince nog een puntje aan zuigen.

Op maandag is er musicalles en yoga, op dinsdag zangles, op woensdag hockey, op donderdag tekenles, vrijdag weer hockey, zaterdag ballet en jawel, wéér hockey. Dus als mevrouw Celie stelt dat er veel druk op mijn kinderen ligt, moet ik haar gelijk geven.

Harde reset

Hoe kan dat? Ik ken Le Petit Prince en háát die moeder. Dus waarom gedraag ik me dan zoals zij? Gaat het om presteren? Nee joh. Ben je mal. Het gaat om gemeenschapszin. Om fysieke beweging – dat is gezond. En trouwens, als ik toch op mijn werk zit, kunnen ze in plaats van eenzaam thuis te zitten met de au pair maar beter iets leuks doen. Alleen vinden ze er (nog) geen zak aan.

En dat is precies waarom deze Corona-quarantaine ergens toch ook een geschenk uit de hemel is. Een harde reset voor de wereld. En voor hoe het anders kan. Want de clubjes zijn afgezegd, de au pair zit bij haar lover in Almere, ik kook voortaan zelf (nog steeds niet erg goed maar vooruit, er zit in ieder geval liefde in) en nu de Albert Heijn bezorger niet meer tot in de keuken komt, lopen we die drie meter naar de winkel.

Leeg van binnen

Zo halen we een frisse neus en gaan we daarna meteen een potje stoepen. Wat ik niet meer heb gedaan sinds mijn achtste. En nu denk ik bij mezelf: hoe is het mogelijk? Hebben we zo lang langs elkaar geleefd? En ook: wat heeft die druk met ze gedaan? Dat gehaaste? Dat opgefokte?

Volgens Celie, die als psychotherapeute dagelijks met dit soort vragen geconfronteerd wordt in haar praktijk, voelen kinderen van ouders zoals ik – ouders die alles tegelijk willen – zich vaak eenzaam en onveilig en ze worstelen met een enorme leegte in zichzelf.

Is 24/7 op elkaars lip zitten dan de oplossing? Ja en nee. Ja, want we spreken elkaar nu echt. Zo hoorde ik vandaag voor het eerst dat mijn dochter was geknepen door een jongen uit haar klas (knijpen jongens?) en ik weet nu wat haar vaste hang-out is tijdens het speelkwartier: bovenop het klimrek. Gouden details.

Rituelen

Maar ook: nee. Want als ik voor de derde keer de afwasmachine sta uit te ruimen en mijn vriend (die sowieso geen vinger uitsteekt en daar bovendien trots op is) klaagt dat hij in een volgend leven een echte huisvrouw uitkiest, weet ik weer dat ik het niet ben en ook niet wil zijn. Dat is toch zeker waarvoor de suffragettes hun BH hadden verbrand? Zodat vrouwen ook een stem kregen?

Gelukkig hoef ik – om van mijn gezin een warm nest te maken – ook geen prehistorische huisvrouw te worden. Het scheppen van kleine rituelen is al genoeg: van high fiven tot samen eten en uitgebreid knuffelen voor het slapengaan.

Dat kan ik! Dat kan ik zelfs als de ratrace van alledag straks (ooit?) weer gaat beginnen. Tot die tijd troost ik me met de gedachte dat in de natuur ook niet iedereen automatisch is behept met de juiste skills. Kijk maar naar dit geniale fragment uit de film De Wilde Stad.

Blijft lastig, zo’n nestje bouwen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.