Mijn vriend in ieder geval niet want zijn amygdala is groter dan de mijne. Klinkt als een drogreden, is het ook. Maar niet alleen.

Photo by Discovering Film on Unsplash

Mijn vriend wil geen taken en al helemaal geen kritiek. Als excuus voert hij aan dat hij een denker is, terwijl ik wordt weggezet als een doener. Dat een doener ook kan denken, mag geen naam hebben. Dat ik twee universitaire studies heb afgerond ook niet.

Maar goed, iemand moet die luier verschonen – liefst vóórdat de baby luieruitslag heeft. Hij vertikt het. En de sporadische keer waarop hij wél een vinger uitsteekt, kijkt hij vol verwachting achterom om te zien of ik al applaudisseer. Wat ik dan ook doe.

Op dat moment heb ik er al een stuk of zes, zeven op zitten. Dus laten we voor het gemak even aannemen dat het zo is: ik ben een doener en hij is een denker. Ontslaat hem dat dan van de ouderlijke plicht voor zijn kind te zorgen? Nee natuurlijk niet. Maar als ik recent onderzoek mag geloven is het wel een verzachtende omstandigheid. Denkers hebben namelijk een grotere amygdala dan doeners.

De amygdala is het gebied van de hersenen waar emoties zoals angst worden gestuurd. In dit deel wordt ook beslist of je het gevecht aangaat (vechten) of dat je je liever-uit-de-voeten maakt (vluchten). Met andere woorden: denkers zijn bangeschijters. En dan wil ik als doener wel eens weten waar ze dan zo bang voor zijn.

Dat zit zo: denkers zijn perfectionisten. Dat klinkt leuk want ambitieus, en op ambitieuze mensen kun je bouwen. Toch is het niet leuk. De perfectionist identificeert zich namelijk met zijn/haar prestaties. Als een taak mislukt, voelt hij zich ook mislukt. Hierdoor is hij van tevoren zo bang om ergens aan te beginnen dan hij uitstelgedrag vertoont en de klus het liefst helemaal nooit doet.

Iedereen die Fight Club heeft gezien scandeert nu de woorden van Chuck Palahniuk: “You are not your job, you’re not how much money you have in the bank. You are not the car you drive. You’re not the contents of your wallet. You are not your fucking khakis. You are all singing, all dancing crap of the world.”

Iedereen, behalve de denker. Toch is dat raar want in werkelijkheid hangt er niets van zijn/haar prestaties af. Familie en vrienden keren je de rug niet toe als je niet voldoet aan de voorwaarden. En nee, je wordt niet geëxcommuniceerd. Dat deden ze vroeger misschien, toen Dante nog leefde en verbanningen aan de orde van de dag waren. Maar hallo, dit is 2019! Geloof me, het zit tussen je eigen oren. Het is jouw onzekerheid, of nee, die grote amygdala die daar verantwoordelijk voor is. Hou jezelf bezig, doe een talencursus terwijl je wacht – dan komt alles goed.

Totdat je je een keer niet aanpast. En je wel degelijk buiten spel wordt gezet. Sta ik daar met mijn Fight Club en die talencursus lekker een potje constructief te doen. En ineens begrijp ik wat het verschil is tussen onvoorwaardelijke en voorwaardelijke liefde.

En ik pak die baby op en ik verschoon haar luier, dankbaar voor het simpele feit dat het mag.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *