FRAGMENT

Na 5 maanden praten over de zin en onzin van het leven moest het er maar eens van komen… Evelien en Kees boeken een hotelkamer. 

De complete playlist vind je op Spotify. Wat komt er jouw shuffle?

Photo by Florencia Viadana on Unsplash

Het liedje dat volgens de shuffle op ons van toepassing was heette ‘Take 5’, van Dave Brubeck. We hadden het samen gehoord in ’t Hegeraadje – de stamgasten draaiden het constant. 

Hij had het opgezocht en opgeslagen. Maar in deze hotelnothotel-kamer klonk het een stuk holler dan in die warme bruine kroeg.

     Kees ging naast me liggen, op zijn zij, hand onder zijn gezicht, en observeerde me alsof ik een kostbare schat was. Omdat hij geen enkele poging deed me te zoenen, vroeg ik of hij zenuwachtig was.

     Verbaasd haalde hij zijn schouders op. ‘Nee. Moet ik dat zijn?’

     ‘Nou ja, stel nou dat we elkaar al vijf maanden aan het opgeilen zijn en dan valt het tegen.’

     ‘Ik heb nooit klachten gehad.’

     ‘Waar knap je zelf op af?’

     ‘Nergens op. Alles mag en alles kan.’

     ‘Ook gillen?’

     ‘Als jij dat wilt.’

     Zijn hand gleed over mijn borsten, buik, verder naar beneden.

     ‘Doe je slipje maar vast uit.’

     Het bleef raar, om daar zo te liggen, met hem. Ik had het gevoel alsof er ieder moment iemand kon binnenkomen. Een vader, een moeder, een kind, een partner, een baas, een hotelnothotel-eigenaar.

     Ik trok mijn slipje naar beneden en hield mijn buik in. Nu ik erop lette, zag ik dat ik eigenlijk helemaal geen buik meer had. Niet meer sinds ik hem had ontmoet en het eigenlijk allemaal zo mooi en verdrietig tegelijk was.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *