FRAGMENT

Evelien spreekt af met Kees die haar – ondanks eerdere mislukkingen – op het hart drukt dat ze moet doen wat ze het liefste wil doen: schrijven. 

Photo by Drica Pinotti on Unsplash

‘Mislukken is voor gewone mensen’

Op tafel in de Finch lagen geen Maltesers. Er stond wel een schaal hangop met granola, vers fruit, een gekookt eitje, een versgeperste jus, water en een zwarte koffie met een cupje koffiemelk.

     Kees haalde twee a4-tjes uit het hoesje van zijn iPhone en vouwde ze voor me open. Het was een interview met P.F Thomése dat hij uit hp/DeTijdhad gescheurd. Met zijn wijsvinger klopte hij op het fragment dat hij op mij van toepassing vond.

Wat is uw grootste mislukking?
Als schrijver heb je het voordeel dat je van modder goud kunt maken, om Baudelaire aan te halen. Hoe dieper ik zink, des te hoger ik stijg. Het ordinaire mislukken is meer iets voor gewone mensen.

‘Goed, hè?’ zei Kees en zijn ogen glommen erbij alsof hij een ruwe diamant had gevonden. ‘Hij kijkt door de ups and downs van alles heen.’

     Thomése schreef niet omdat hij rijk wilde worden of beroemd, maar omdat het nou eenmaal was wat hij deed. Net als ik. Maar daar hield de gelijkenis dan ook op.

     Alsof Kees wist waaraan ik dacht, legde hij het artikel voor me neer op tafel en tikte er nog eens op. ‘Je wilt schrijven, toch? Schrijf dan!’


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *